كرده و به غنيمت گرفته بودند شرح دادند و يادآور شدند كه سپاهيان افراسياب را لشكر پس از لشكر شكست داده و گريزانده‌اند . كيخسرو نيز به آنان نوشت كه در پيكار با تورانيان كوشش بسيار به كار برند و پس از پايان جنگ به او ، در جائى كه نام برده بود ، بپيوندند . افراسياب همين كه از كشته شدن ترخان‌ها و ياران و لشكريانش آگاهى يافت ، به خشم آمد و سرآسيمه شد . از فرزندانش كسى زنده نمانده بود جز پسرش ، شيده ، كه او را به جنگ كيخسرو فرستاد . او به سر وقت كيخسرو شتافت . و پس از چهار روز كه اين دو تن به سختى با هم جنگيدند تركان شكست خوردند و گريختند و ايرانيان به دنبالشان تاختند در حالى كه پى در پى از ايشان مىكشتند و اسير مىگرفتند . درين گير و دار بر پسر افراسياب نيز دست يافتند و خونش را ريختند . افراسياب كه اين رويداد و كشته شدن پسر خويش را شنيد خود با لشكريانى كه داشت به ميدان كارزار شتافت و با كيخسرو روبرو شد . ميان دو سپاه پيكارى چنان سخت روى داد كه همانندش شنيده نشده بود . كار جنگ بالا گرفت و سرانجام افراسياب شكست خورد و تركان كشتهء بسيار دادند چنان كه يكصد هزار تن از ايشان كشته شدند .